“ลุงผวน” อดข้าวเลี้ยงหมา

“ผวน สีพุ่ม” ชายชรา อาชีพเผาถ่านขาย พอประทังชีวิต เขาต้องแบ่งปันอาหารให้แก่สุนัขที่เลี้ยงทั้งแปดตัว

และแมวอีกสามตัว เมื่อไม่มีจะกินแล้วทำไมยังต้องแบ่งปัน เป็นเพราะความสุขจากการเป็น “ผู้ให้” ทำให้เขารู้สึกอิ่มใจ

ลุงผวนโด่งดังในสื่อโซเชียลมีเดีย จนเกิดเป็นประเด็นวิพากษ์วิจารณ์ในสังคม

เมื่อลุงผวนไปเอาข้าวที่หมาจรกินเหลือไปให้หมาของตัวเอง แต่ถูกคนถ่ายคลิป ซึ่งมีผู้คนให้ความสนใจเหตุการณ์นี้จำนวนมาก

เข้าใจกันว่าลุงผวนไม่มีจะกินจนต้องไปแย่งข้าวหมา

แต่ความจริงไม่ได้เป็นเช่นนั้น ส่งผลให้เกิดกระแสการบริจาคสิ่งของและให้ความช่วยเหลือลุงผวนเป็นจำนวนมาก

แต่ลุงผวนกลับไม่ได้เก็บของบริจาคไว้เพียงคนเดียว เขานำสิ่งของที่เกินความจำเป็นเหล่านั้นไปบริจาคต่อให้คนยากจนและคนโอกาส

ลุงผวนบอกว่าอย่าไปกลัวหมาจรจัดเลย เพราะมันก็เหมือนคนจน เพื่อหาเลี้ยงตัวเอง

ลุงผวนอยู่เพลิงสังกะสีเก่าๆ เป็นที่พักกาย และมีเพื่อนสี่ขาเป็นที่พักใจเวลาเหงา

อยู่บ้านโดยไม่มีน้ำไม่มีไฟ ต้องจุดตะเกียง ทุกเช้าจะตื่นมาทำอาหารของหมา คือจะมาหุงข้าว

และผสมกับอาหารเม็ด ตนเองจะหิวไม่เป็นไร แต่หมาต้องอิ่ม ทิ้งไว้ก็ไม่มีใครเอาให้ เราเป็นคนเราอดทนได้

หมาจรจัดก็หิวเหมือนกัน หลายครั้งที่มีคนเป็นสะพานบุญบริจาคอาหาร อาหารเม็ด ก็เอาไปแบ่งให้หมาตัวอื่นด้วย

ความเอื้ออาทรคืออ้อมกอดทุกชีวิตไว้ด้วยความรัก และรักษาโลกใบนี้ให้น่าอยู่

ไม่ว่าคนหรือสัตว์ต่างก็ใช้หัวใจสัมผัสได้ สิ่งนี้เอง คือ คุณค่าของการเกิดมาได้มีชีวิตอยู่

เพื่อมอบความรักและความสุขให้แก่กัน สังคมก็คงจะอยู่มากขึ้นทีเดียว

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *